اینجا درست همان چیزهایی را می نویسم که در زندگی واقعی گم کرده ام.

اما باز می نویسم؛انگار یک ادای دین به خود گمشده ام است،به کسی که می توانستم باشم اما نیستم.

در همین صفحه ی مجازی دوستان بسیار دیگری یافت می شود که بعضا نوشته هاشان خواب را از چشمانم می گیرد.اشکالی ندارد،می دانم که آنها هم خودشان نیستند.همه اینها خیالی است.

این قطعه با نام "یی پی یک" از شل سیلوراستاین می باشد.

این اتفاق مدت ها پیش توی یک باتلاق رخ داده

جایی که پر از علف های هرز و گل و لایه

"یی پی یک" انگشت پای مرا گاز گرفته

دقیقا نمی دونم دلیلش چیه؟! و یا اصلا اون چیه؟!

من داد می زدم که "آی و وای" " این دیگه چه جور موجودیه؟!"

اما مثل اینکه "یی پی یک" از همون موقع قصد رفتن نداشته

بعدش یواش یواش با هاش پچ پچ کردم شاید بره

اما دیدم که باز هم از جاش تکون نمی خوره و نمی ره

بله این اتفاق 16 سال پیش رخ داده

و هنوز "یی پی یک" نرفته

برف می یاد؛ بارون می باره

ولی باز هم "یی پی یک" از جاش تکون نمی خوره

پام اونو با خودش به هر جایی که می ره، می بره

تازه می فهمم که پس از ماجرای چندین و چند ساله

یاد گرفتم که آروم آروم راه برم برای همیشه

و اما گرایشات گناهکارانه شما نیز همانند یی پی یک هیچ گاه شما را رها نمی کنند؛ برای مدت زمان اندکی شاید بتوانید به آنها بی توجهی کنید اما بعدا متوجه خواهید شد که زمانی فرا می رسد که می بینید کنترل آنها بر روی شما تا چه حد عمیق است. اما اگر فکر می کنید که می توانید قدرت آنها را از بین ببرید باید همین جا به شما بگوییم که قادر به این کار نبوده و فقط باید سعی کنید آنرا در مسیر مناسب هدایت کنید.

خوشبختانه یا بدبختانه یک روز فرا می رسد که دیگر تمایلی به شرکت در جنگی که همیشه سرانجامش شکست است را از دست می دهید همانطور که "پلپگ نیز شاهد این تجربه تلخ بوده در اوج نا امیدی فریاد می زند "در چه منجلابی غوطه ور شده ام! چه کسی می تواند نجاتم دهد...وای از دست این ذات پست انزاجار آور!"

وقت آن رسیده که چشم های خود را باز کنیم من می دانم که ترک عادت کار چندان آسانی نیست اما یکی از گام های اولیه برای رسیدن به آزادی همین است.

بهتر است قدرت و تواناییها خود را به درستی درک کنید ناگفته نماند که کمک خداوند و همنوعانتان در این راه از ارزش بالایی برخوردار است.

والسلام

من مسیر روشنی برای آینده می خواهم

معیارهای ما برای زندگی چیست؟

اینکه من درحال زندگی کنم یا نه؟ افقهای دور را ببینم یا نزدیک؟

«فعلا زندگی کنیم » این جمله همیشه از ما انسانها، آدمهای ناتوانی ساخته

یادمان نرود هر محدودیتی راههای جدید به ما نشان می دهد.

«نمی توانم» همیشه مارا به اوج ناتوانی دعوت می کند.

ما فقط یک بار درحال می توانیم زندگی کنیم پس چرا بهترین نوع زندگی را نداشته باشیم؟

بازیگران ناتوان عشق بسیارند ولی مردان عشق اندک.

آنهایی که تورا با قلب پاک به بیراهه ببرند حریفان عشقند.

روزگار ما فرصتی برای شناخت انسانها نگذاشته و این روزها قلب کمتر انسانی پاک است.

آدمای دور و برمان بسیار پیچیده شدند که فکرهاشان زیبا نیست و این را هنوز من نمی دانم،

تو نمی دانی.

بیایید لااقل در این فرصت محدود زندگی طعم آزادی را برای یک بار هم که شده بچشیم.

ما فقط یاد گرفتیم مسائل کوچک و ناچیز را بزرگ کنیم

ما آسایش و راحت طلب شدیم و طبیعی است که به زودی ترسو هم خواهیم شد

اینها جملات جالبی نیستند، اما کافیست به دور و برمان نگاهی بیندازیم و کمی فکر کنیم.

ما از گرما می ترسیم از سرما می ترسیم و از اینکه کمی زندگیمان از نحو مطلوب خارج شود.

اینکه ما اینطوری هستیم کمی خودمان مقصریم و کمی هم برمی گردد به حوادثی که تجربه نکردیم.

توقع زیادی از ما نیست چون ما در زندگی چیزهای واقعی ندیدیم.

ما ایمانهای واقعی که جان آدم را با لبخند می گرفت ندیدیم.

ما هیچ چیز و هیچ کس را نداشته ایم که عشقش ارزش مردن داشته باشد.

ما تا به حال مبهوت چشم های هیچ کس نشده ایم.

آیا حاضریم به فرمان کسی جان بدهیم؟

داخل پرانتز (منظورم عشقهای الکی نیست که برمی گردد به همان سطر اول)

تقصیر خودمان نیست ما که آمدیم قحطی شد.

ما آنقدر زیاد بودیم! که دیگران فقط وقت کردند به پرکردن شکممان فکر کنند و فرصت به چیز دیگری نرسید

ما ماندیم و مهد کودک و آتاری وبعد از آن بازیهای کامپیوتری که فقط توهم و جوگیرشدن را به ما یاد داد و در جنگهایش کسی نمی مرد و هیچ شعری نداشت که خون آدم را به جوش بیاورد و زخم هایش هیچ افتخاری نداشتند.

ما بر خلاف نسل قبل که فرصت کودکی نداشت در کودکی هایمان باقی ماندیم و ماندیم و ماندیم و هیچ وقت بزرگ نشدیم.

15سالمان شد،20 سالمان شد و به زودی 30 سالمان می شود اما بزرگ نشدیم.

هنوز وقتی عاشق یکی می شویم یا در نهایت افراط و پیدا نکردن راهی می زنیم خودمان را ناکار می کنیم که برمی گردد به همان معنی جوگیرشدن یا در نهایت تفریط و کم کاری او را دور می زنیم.

اگر در کنکور قبول نشویم به آخر راه رسیدیم و اگر کرایه تاکسی گران شود این کشور دیگر محل زندگیمان نیست.

ما برای هیچ چیز و هیچ کسی خودمان را فدا نمی کنیم اما تا بخواهید ادعایمان می شود با این همه تقصیر ما نیست چون هیچ اتفاق بزرگی در زندگیمان ندیدیم و بزرگترین اتفاق عمرمان  تعطیلی کلاس انشاء بوده چند روز قبل از عید!